Hoofdstuk 7

Deel 7: De Ontvoering en het etterbakje

Iedereen zat met z’n jas aan in de klas.07 moeder en kinderen small
Vandaag gingen ze naar de dierentuin. Voor de meeste kinderen is dat bijzonder, maar niet voor de kinderen in de klas van Juf Nina. De dierentuin was namelijk maar 10 minuten lopen vanaf school. Elke maand gingen ze een middagje. Robin had er veel zin in. Ze ging nog veel vaker maar was nu al zeker een week niet geweest.

Robin kende de meeste dieren. En de meeste dieren kenden haar. Dappertje Dik, de giraf, was haar grootste, beter gezegd: langste, vriend.
Robin sprak dierentaal. “Heel normaal” vond ze zelf.

Daar was niet iedereen het mee eens. Toen ze, tijdens een spreekbeurt over giraffen, vertelde dat Dappertje Dik haar had gezegd dat hij een hekel had aan zeurende, verwende kinderen, werd Robin heel hard uitgelachen: hoe kon een giraf nou praten?!

Sindsdien had Robin het er maar niet meer over. Alleen met Jeroen, haar buurjongen.

“Goed, jongens en meiden. We gaan zo dus naar de dierentuin. Heeft iedereen z’n potloden en blocnote bij zich?” vroeg juf Nina.

“Check!” riepen ze tegelijk.07 schetsblok small
“Tas?” vraagt juf Nina.
“Check!”
“Jas?”
“Check!”
Goeie humeur?”
“Check!”
“Geen gezeur?”
“Check!”

Dit was het vaste lijstje van Juf Nina als ze naar de dierentuin gingen.
Vandaag zouden ze allemaal een dier gaan natekenen. Het plan was om daar in de klas dan een collage mee te maken.

In de dierentuin renden Robin en Jeroen eerst naar Dappertje Dik. Heel soms, maar dat wist niemand, mochten ze van Dappertjes’ nek afglijden. Alleen als niemand het kon zien.

Wat balen: vandaag was het te druk.

Voor het hek stonden zeker 6 moeders met kinderwagens. Een klein jongetje met gele laarsjes stond keihard op het hek te slaan waarachter Dappertje Dik stond. “IK WIL EEN GIRAHAHAHAF!” gilde hij.
Zijn moeder, die intussen de speen in de mond van een gillende baby stopte,  probeerde hem te sussen:07 Giraffekeutels small

”Roderikje, dat kan niet, liefje. Een giraf past toch niet in je kamer?” Roderikje ging nog harder gillen ‘dat ie een giraf wilde’. Jeroen stootte Robin aan en zei net iets te hard: ”Ze hebben nog ruimte in het nieuwe dierendeel, bij de afdeling ‘Etterbakjes op gele laarsjes’…volgens mij hebben we er eentje te pakken!”
Robin moest lachen en keek veelbetekenend naar Dappertje Dik, die zich omdraaide, met z’n billen naar het etterbakje.

Dappertje Dik liet een grote drol vallen, vlak voor het hek, met een doffe plof. “MaHAMA, ik wil GEEN poepende giraf!” gilde het etterbakje terwijl zijn moeder hem probeerde mee te trekken. “Hè, wat jammer… ik hoorde net dat deze poepende girahaf in de aanbieding was!” riep Robin wat brutaal. De moeder keek haar boos aan.

Robin gaf Dappertje Dik een vette knipoog.
Samen met Jeroen liep ze door naar de pinguins. Jeroen en Robin hadden afgesproken dat ze vandaag pinguins voor de klassencollage zouden tekenen. Robin vond ’t altijd zulke grappige beesten met hun gewiebel. Ze haalden hun blocnote en potloden uit hun tas en gingen op het bankje tegenover het nachtverblijf van de pinguins zitten tekenen. Het was er lekker rustig…

Tot ze aan de overkant van de pinguin-nep-ijsschots het etterbakje aan zagen komen. Hij liep niet; hij sloop. Hij keek om zich heen, maar niet naar de overkant waar Jeroen en Robin zaten. In zijn hand had ie een tas.

07 pinguins smallJeroen en Robin wisten niet wat ze zagen: het etterbakje klom zomaar over het hekje en liep langzaam, met zijn gele laarsjes, naar de pinguins. Opeens greep hij de kleine pinguin die het dichtst bij hem stond.
Robin gilde: ”Doe normaal, laat die pinguin los!” Het etterbakje wilde de pinguin in zijn tas stoppen.

Maar hij had geen rekening gehouden met Jeroen, die om het nachtverblijf heen was gerend en over het hek sprong. Hij gaf het etterbakje zo’n zet dat ie languit in het water viel. Op dat moment kwam zijn moeder aan rijden met de kinderwagen.

Ze was woedend en gilde tegen Jeroen: ”Blijf van Roderikje af, jij rotjoch!”
Ze trok haar kletsnatte zoontje over het hek en keek bestraffend naar Jeroen. “Roderikje was een beetje stout, maar hij bedoelde het goed! Hij wilde gewoon een pinguin voor zijn babyzusjes’ eerste verjaardag regelen, toch… Roderikje?!” zei ze, terwijl ze hem een kneepje in zijn wang gaf.
“Ja mama,” zei Roderikje huilerig, “voor in bad”. De moeder van etterbakje Roderikje kreeg tranen in haar ogen: “Wat ben je toch een lieverd!… een echte pinguin is wel een beetje lastig hoor… maar in elk geval niet gemeen… zoals dit jongetje!” Ze keek bestraffend naar Jeroen.

Robin’s mond viel open. Hoe kon die moeder het zo opnemen voor dat etterbakje terwijl Jeroen de pinguin probeerde te redden?!

En zo kwam het dat Robin voor het eerst in haar leven twijfelde over of het nou allemaal ooit wel goed zou komen met de wereld.
Als moeders alles maar goed vonden van hun kind: dan zou de wereld toch volstromen met etterbakjes?!
Robin was er niet blij mee, maar ze had wel een tip om de wereld te redden: blijkbaar bekijkt iedereen dingen vanuit z’n eigen idee… laten we beginnen om naar elkaar te luisteren.

Heb jij een tip om de wereld te redden of om van de wereld meer een LoveStation te maken? Mail naar info@lovestation22.com!

Verhaal: Madelijne Kool * Illustraties: Wanda van Dijk